Žabljak  
 
Žabljak se nalazi na kupastom brežuljku nedaleko od Morace, a južno od Gornjeg (Malog) blata (Skadarskog). Obicno u proljece kad se vode jezera podignu taj brežuljak postaje ostrvo i veza sa kopnom može da se održava samo cunovima. Od uvijek nije tako bilo, jer stariji pamte kada su se mnoge danas plavljene površine sejale i gajili vinogradi, sve do 1858 godine. Nagli porast vodostaja Jezera se desio kada je rijeka Drim napustila svoje staro korito i probilo novo ka Bojani.

Sa Žabljaka se imao izvanredan pogled okoline.

Žabljak je staro gnijezdo Crnojevica. Medjutim, koliko je stvarno staro nije moguce za sada tacnije utvrditi. Da li je Žabljak, možda Lug cara Konstantina Porfirogenita na južnoj strani Gornjeg blata, bio centar župe (po Dukljaninu, župe Podlužje) ne može se utvrditi, iako je zabilježen stih «U Žabljaku poluškome gradu», kao i lokalitet Podlug u okolini Žabljaka. Rovinski smatra da su Podgoricu, Žabljak i Spuž podigli srpski župani u X vijeku. Po popu Dukljaninu Žabljak je pripadao Podluškoj župi, koja je ležala u donjem toku rijeke Morace. Prvi pomen Žabljaka pojavljuje se u mletackim izvorima 1453. godine kada se u njemu nalazila vojska despota Đurdja. Procvat Žabljaka je u doba vladavine Crnojevica. Ivan Crnojevic je 1466. godine stolovao u gradu Žabljaku kao vojvoda pod mletackom vrhovnom vlašcu. U srednjem veku Žabljak je postao veliko naselje od 300 kuca, jer je bio raskršce puteva izmedu Donje i Gornje Zete, kao i put ka primorju. Žabljak su Turci zauzeli 1478. godine, kada je Ivan spalio prestoni dio grada i odselio iz njega. Od tada Turci drže Žabljak, kao istureni i strateški punkt prema Crnoj Gori, puna cetiri vijeka.

Gradski bedemi od A do B ukljucujuci i kulu (1) kod ulaza (2) i kod B su stariji od ostalih. Isto tako u ulazu se jasno odvaja stariji dio, uz koji je naknadno prezidan bedem sa eskarpom, i to na citavoj dužini od B do C. Stariji djelovi bedema i polukružna kula (1) su zidani pritesanim kamenom u krecnom malteru dosta pravilno. Kod ovih djelova nema eskarpi ni vijenaca. Kula ima djelimicno sacuvane mašikule, što je inace vrlo rijetko. Na ostacima starijeg zida kod C umjesto kule na uglu izgleda da je bio samo jedan šiljasto izbacen dio. Noviji djelovi od A do C kao i dio od B do C, koji je prezidan uz stariji zid, imaju karakter mletackog zidanja što se može objasniti s obzirom na period od 1466. do 1478. godine, kada je Ivan Crnojevic bio u mletackoj službi i primao platu od njih. Ovi zidovi su u gornjem krecem dijelu vertikalni, a u donjem su na eskarpu. Izmedju vertikalnih i kosih fasadnih površina ugradjen je polukružni vijenac. Zidanje je izvodjeno kamenim kvaderima u pravilnim redovima.

U gradu je bila i crkva sv. Đurdja iz vremena Ivana Crnojevica kasnije pretvorena u džamiju.

Za snabdijevanje vodom u slucaju nužde grad je imao cisternu. Izvor žive vode se nalazi pod gradom sa sjevero-istoka. Drugi izvori su presahli ili se znatno smanjili poslije izgradnje nasipa za prugu Beograd- Bar, a narocito poslije katastrofalnog zemljotresa 1979. godine.